“U crkvi Svetog proroka Ilije na Carinama na Kučkom Komu on je danas u svojstvu mitropolita Crkve Srbije – SPC, koja ga je 1990. i postavila na Cetinje, ponovio: „Ne damo svetinje!”

Kome usred Crne Gore Amfilohije i njegova Crkva iz Srbije „ne daju svetinje”? Na ulazu crkve na Kučkom Komu je ktitorski zapis koji sam za sebe dovoljno govori i ko je nju podigao i kome ona pripada:„Ovaj hram podiže Njegovo Visočanstvo Knjaz Nikola Prvi Petrović za pokoj duše svoga oca Vojvode Mirka Petrovića Njegoša, hrabrom plemenu Kuča 1900. godine”.Tu i stotine drugih crkava i manastira širom Crne Gore, izgrađenih do 1918. godine, osveštala je jerarhija bogohranime Autokefalne pravoslavne Mitropolije – Crnogorske crkve, a ne Amfilohijeve Crkve iz Srbije – SPC, koja ove godine „slavi” tek vijek postojanja”, kazala je Savković Vukčević.

To su, dodaje neporecive činjenice.

“Amfilohije Radović je danas posegnuo i za drugim falsifikatima i nebulozama. Sugerisao je da je zastava SPC, trobojka sa ocilima, navodno tradicionalna crkvena zastava Crne Gore. Trobojka sa ocilima nikad nije bila crkvena zastava u Crnoj Gori.To nije mogla biti i iz razloga što je postala službena zastava SPC tek njenim Ustavom 1931. godine, kada je i formirana Amfilohijeva sadašnja eparhija Crnogorsko-primorska, a prethodno uništena kanonska autokefalna Crkva naših predaka”, kazala je Savković Vukčević.

Ističe da niti jedan istoriografski dokument ne svjedoči o prisustvu „srpskoga” simbola „4 x S” u crkvama i manastirima Crne Gore prije 1918. godine.

“Uostalom, akronim „4 x β” oko krsta je grčki (vizantijski), a ne srpski simbol, i doslovno znači: „Car Careva caruje nad carevima” (βασιλεὺς βασιλέων, βασιλεύων βασιλευόντων).

Simbol Crne Gore je dvoglavi orao Crnojevića, utemeljivača naše autokefalne Mitropolije. Crkveni, narodni i državni barjak – crvena zastava sa dvoglavim orlom Crnojevića je tradicija od najmanje šest vjekova, baštinili su je i Petrovići-Njegoši, kao i savremena Crna Gora.

 U sukobu sa viševjekovnim nasljeđem Crne Gore i protivno Božijoj volji, bez koje se 21. maja 2006. i ne bi obnovila nezavisnost naše Crne Gore, Amfilohije Radović se iz dana u dan ogoljava u najobičnijeg krivokletnika”, zaključuje Savković Vukčević.