Vikipedija na srpskom jeziku sadrži dvije suštinski netačne teze o dukljanskom kralju Mihailu. Prva netačna teza je da je Mihailo bio prvi srpski kralj, a druga je da je oko 1077. godine svoju državu uzdigao u rang kraljevine. Obje teze su zapravo preuzete iz srpske istoriografije koja, bez izuzetka, prisvaja kralja Mihaila i cijelu dukljansku istoriju. O Mihailovom srpstvu ne postoji ni jedan dokaz u savremenim izvorima, a o njegovoj povezanosti sa Srbima postoji samo jedan zapis iz kasnijeg narativnog izvora.

Vizantijski hroničar/istoričar Jovan Skilica je krajem XI ili početkom XII vijeka u „Kratkoj istoriji“ zapisao da je Mihailo bio arhont (vladar) Tribala i Srba (Τριβαλλῶν καὶ Σέρβων…ἀρχηγός). Skilica je slično naveo za Mihailove prethodnike, svetog Vladimira i Stefana Vojislava. Za Vladimira ističe da je vladao „Trim(b)alijom i obližnjim oblastima Srbije“, a za Vojislava da je „zauzeo Tribale i Srbe i okolna plemena podložna Romejima napadao i pljačkao.“ Gotovo svi srpski istoričari tvrde da je Skilica pod Tribalima podrazumijevao Srbe, što je nelogično, jer bi u tom slučaju prema Skiličinom zapisu značilo da je Mihailo bio arhont Srba i Srba. To je očigledna besmislica. U stvari, pod Tribalima se vjerovatno podrazumijevaju Dukljani. Vizantijski hroničari i istoričari su imali običaj da arhaiziraju nazive naroda koji su im bili izraziti neprijatelji. S obzirom na to da su Dukljani tokom većeg dijela XI vijeka bili u neprijateljskim odnosima s Vizantijom i da su Vizantiji nanijeli nekoliko vojnih poraza, Skilica im je pripisao naziv ozloglašenog antičkog plemena Tribala koje je u antičkoj Grčkoj, a zatim i u Istočnom Rimskom carstvu (Vizantiji) bilo sinonim za varvarstvo. Skilica je za Mihaila naveo da je arhont Srba jer je u jednom periodu vladao Raškom (Srbijom) i jer je u Skiličinom periodu Raška bila u okviru Dukljanskog Kraljevstva. U Ljetopisu popa Dukljanina se navodi da je Mihailo napao vizantijsku provinciju Rašku (Srbiju). Pohod je predvodio njegov najstariji sin Vladimir sa braćom. Raška je osvojena i dodijeljena je Petrislavu, Mihailovom drugom sinu iz drugog braka. To je bilo oko 1071. i Raška je bila pod Mihailovom vlašću do oko 1075. Potom je Vizantija uspjela da je povrati, da bi oko 1083. godine Mihailov sin – kralj Bodin osvojio Rašku i podijelio je na dvije županije. Skilica je bio Bodinov savremenik i zbog činjenice da je Raška tada, kao i u značajnom dijelu XI vijeka, bila pod vlašću Duklje, Skilica je dukljanske vladare nazvao i vladarima Srba. Iz izvora je jasno da su dukljanski vladari vladali Raškom (Srbijom) kao osvojenom teritorijom i da se na osnovu toga ne mogu tretirati kao Srbi, već kao Dukljani koji su kao osvajači vladali Srbima.

Jedini poznati savremeni izvor iz Mihailove vladavine je pismo pape Grgura VII od 9. januara 1078. U ovome pismu papa je Mihaila dva puta nazvao kraljem Slovena (Sclauorum regi), što su mnogi srpski istoričari preveli kao srpski kralj. Nije potrebno objašnjavati da se radi o beskrupuloznom falsifikovanju izvora. I u „Annales Lupi Protospatharii“, odnosno Analima Barija, zapisano je da je Mihailo kralj Slovena (Michalam regem Sclauorom). To su „dokazi“ na osnovu kojih je u srpskoj istoriografiji izveden zaključak da je Mihailo bio Srbin. Jasno je da je takvo zaključivanje klasična obmana.

O etničkoj pripadnosti kralja Mihaila postoje podaci u izvorima koji se odnose na dukljansko-vizantijski rat 1072–5. Duklja se uključila u antivizantijski ustanak koji je podignut u vizantijskoj temi (provinciji) Bugarska 1072. Na poziv ustanika, kralj Mihailo je poslao odred koji su predvodili njegov sin Bodin i vojskovođa Petrilo. Ustanici su u Prizrenu Bodina proglasili za cara. Poslije početnih uspjeha ustanika i dukljanske vojske, vizantijska vojska ih je porazila krajem 1072. Bodin je zarobljen i odveden u Konstantinopolj, a potom u Antiohiju. Tokom 1074-5. Vizantija je organizovala kontranapad na Duklju koji je predvodio iskusni general Nićifor Vrijenije. Porazio je dukljanske snage i primorao ih da se potčine Vizantiji. Saveznik Duklje u ratu protiv Vizantije bio je hrvatski kralj Petar Krešimir IV koji je iskoristio antivizantijski ustanak da zauzme dalmatinske gradove koji su bili pod vizantijskom vrhovnom vlašću. Dukljani i Hrvati su zajedno ratovali protiv Vizantije u temi Bugarska, a potom i protiv generala Vrijenija. Skilica ili njegov Nastavljač vojnike dukljanskog vojskovođe Petrila naziva Hrvatima. Episkop Mihajlo Devolski početkom XII vijeka u dopuni Skiličine „Kratke istorije“ navodi da je Mihailo bio vladar Hrvata (Χροβάτων). Ove tvrdnje, uz podatak iz Ljetopisa popa Dukljanina da se Crvena Hrvatska nalazila na prostoru dukljanske države, bile su osnov za tezu o hrvatskom porijeklu Dukljana. No, istaknuti hrvatski medievalist Tomislav Raukar smatra da se samo dio dukljanskog stanovništva nazivao Hrvatima i da se na osnovu toga srednjevjekovna Duklja ne može ubrojiti u pojas „rubnih područja“ hrvatske povijesti.

O ovim događajima svjedočanstvo je ostavio cezar i istoričar Nićifor Vrijenije, najvjerovatnije unuk istoimenog generala koji je predvodio vizantijske trupe protiv Dukljana i Hrvata. Vrijenijevo djelo „Materijal za Istoriju“ napisano je između 1118. i 1138. i, kako je zaključio istoričar Voren Tredgold, predstavlja primjer ozbiljnog rukopisa kojeg je sastavio inteligentan i obrazovan čovjek. Uz to, Vrijenije je bio istaknuti pripadnik vizantijskog dvora u vrijeme vladavine careva Aleksija I i Jovana II Komnina. Vrijenije je bio oženjen Anom, kćerkom cara Aleksija I. Na osnovu uticajnog položaja bili su mu dostupni državni arhiv i ranije hronike. Hroničar Vrijenije ističe da su, dok je njegov đed general Vrijenije uspostavljao režim u Bugarskoj, Hrvati i Dukljani i dalje „zlostavljali“ Ilirik (ἐπεὶ δὲ Χωροβάτοι καὶ Διοκλεῖς τὴν Ἰλλυρίδα κακῶς διετίθουν). Pod Ilirikom se podrazumijeva vizantijska Dračka tema (provincija). Hroničar Vrijenije potom ističe da je nakon preuzimanja zapovjedništva u Iliriku general Vrijenije sproveo pripreme za rat i poveo vojsku protiv Dukljana i Hrvata (βραχὺν δέ τινα χρόνον ἐκεῖσε ἐνδιατρίψας ὥστε τὰ πρὸς τὸν πόλεμον ἐξαρτῦσαι, ἐστράτευσε κατὰ Διοκλέων καὶ Χωροβάτων). Prema zapisu hroničara Vrijenija, dominantnu ili vladajuću etničku grupu Mihailove države činili su Dukljani, čime se posredno potvrđuje i Mihailov dukljanski identitet.

O Mihailovom identitetu pisala je žena hroničara Vrijenija, istoričarka Ana Komnin, sredinom XII vijeka. U djelu „Aleksijada”, posvećeno njenom ocu caru Aleksiju I, Ana je Mihaila i Bodina nazvala egzarsima Dalmata i(li) Dalmacije (τὸν τε γὰρ Βοδῖνον καὶ τὸν Μιχαηλᾶν τοὺς έξάρχους τῶν Δαλματῶν). Ana je Bodina i Mihaila nazvala Dalmatima aludirajući na antičko pleme Dalmati (ili Delmati) koje je zbog dugotrajne borbe sa Rimom u I v.p.n.e. bilo sinonim za varvarstvo. Time je nastojala da oponaša etničku kartu ranog Rimskog carstva i njegovih provincija. Dalmacija je bila jedna od tih provincija u kojoj su kasnije formirane slovenske države i Ana je smatrala da su Sloveni uzrupirali i oteli Dalmaciju od carstva. Zato im je negirala stvarni identitet i pripisala im antički, dalmatski. Uz to, oponašala je antičke grčke istoričare i pisce Herodota, Tukidida i Plutarha, tako da je iz njihovih djela koristila nazive varvarskih naroda za vizantijske neprijatelje na kraju XI i početku XII vijeka. Ana je Normane nazvala Keltima, Pečenege je nazvala Skitima, Dačanima i Sarmatima, a Turke Persijancima. Za Slovene je koristila i arhaični naziv Vetonci i istakla je da su bili varvari. Uprkos ovim činjenicama, srpski istoričari gotovo bez izuzetka tvrde da je Ana pod Dalmatima podrazumijevala isključivo Srbe, a pod Dalmacijom Srbiju. Аna na jednom mjestu u „Aleksijadi“ ističe da je vizantijska vojska čuvala granicu prema Srbiji i Dalmaciji (τα περί την Σερβίαν τέμπη καί Δαλματίαν). Na osnovu toga je jasno da Dalmacija i Srbija u Aleksijadi nijesu sinonimi i da ih je Ana razlikovala. Ana je pod Dalmacijom podrazumijevala Dukljansko Kraljevstvo, a pod Dalmatima uglavnom Dukljane, ali i sve Slovene u nekadašnjoj rimskoj provinciji Dalmaciji. Ana je navela da je vizantijsko – dalmatska (dukljanska) granica bila na rijeci Drim do ušća u Jadransko more i da je Lješ bio vizantijski pogranični grad.

Na osnovu istorijskih izvora jasno je da je Mihailo za zapadni svijet bio slovenski kralj. On je to bio i prema Ljetopisu popa Dukljanina, spisu koji se izvorno zove Sclavorum Regnum (Kraljevstvo Slovena). Za vizantijske hroničare koji su imali animozitet prema Duklji, bio je arhont Tribala, Srba i Hrvata i egzarh Dalmata. Za hroničara Vrijenija koji je, izgleda, prikazao stvarnu etničku situaciju u balkanskom susjedstvu Vizantije, stanovnici Mihailovog kraljevstva su bili Dukljani, a Hrvati njihovi saveznici. Izvorni podaci ukazuju na to da je Mihailo vladao Srbima jer je osvojio Rašku (Srbiju). Nesporno je da je Mihailova dukljanska vladarska i etnička pripadnost proisticala iz činjenice da je vladao Dukljanskim Kraljevstvom i da je bio pripadnik dinastije koja je izvorno dukljanska, odnosno da je pripadao dominantnoj etničkoj grupi – Dukljanima. Uz to, Mihailove rezidencije su bile u Skadru, Prapratni (županija između Skadarskog jezera i Rumije), Kotoru i Stonu, a sahranjen je u benediktinskom manastiru Svetih mučenika Sergija i Bakha na lijevoj obali Bojane, što znači da je centralni dio njegove države bilo dukljansko primorje sa neposrednim zaleđem. Mihailo je po državno-etničkom kriterijumu bio Dukljanin i zato se teza o Mihailovom srpstvu mora odbaciti kao nenaučna.

U srpskoj istoriografiji dominira i druga netačna teza da je Mihailo kraljevsku krunu dobio oko 1077. što je, takođe, zasnovano na pogrešnom tumačenju pisma pape Grgura VII. Iz pisma se zna da je Mihailo tražio od pape vexillum i pallium. Većina istoričara je navela da su veksilum – zastava i palij – ogrtač simboli kraljevskog zvanja i da ih je Mihailo tražio od pape kao priznanje za kraljevsku titulu. No, veksilum je svilena traka, a palij je bijeli vuneni ornat i to su simboli nadbiskupskog dostojanstva. Mihailo je ove simbole tražio da bi ih uručio vjerskom poglavaru u svojoj državi, što je bilo počasno pravo kraljeva. Da Mihailo od pape nije tražio priznanje kraljevskog dostojanstva svjedoči činjenica da je papa dva puta oslovio Mihaila kao kralja, a njegovu državu kao kraljevstvo (regni). Mihailo je za papu i prije ovoga pisma bio legitimni kralj. Osim toga, poznato je da simboli kraljevskog zvanja tada nijesu bili veksilum i palij, već kruna, mač i žezlo. Ne zna se kada i kako je Mihailo postao kralj. Prema Ljetopisu popa Dukljanina, Mihailovi preci – Stefan Vojislav (Dobroslav) i sveti Vladimir, bili su kraljevi, a Mihailo je od njih naslijedio kraljevsku krunu. Na osnovu papinog pisma jedino se pouzdano može zaključiti da je Rim najkasnije 1078. priznao Mihaila za kralja. O nazivu države kralja Mihaila i njegovog nasljednika svjedoči bula pape Klimenta III iz 1089. u kojoj papa Bodinovu državu naziva kraljevina Duklja, odnosno Dukljansko Kraljevstvo (regnum Diocliae). 

Kralj Mihailo je po porijeklu vjerovatno bio Sloven, a po državnoj i užoj etničkoj pripadnosti Dukljanin, koji je osvojio Srbiju. Uz to, bio je odan Rimskoj crkvi i latinskoj kulturi. Njegovo Dukljansko Kraljevstvo je bilo moćno i ugledno, s prestižnom Dukljansko-barskom nadbiskupijom (nasljednicom antičke Dukljanske crkve) u kojoj se od 1016. razvijao kult svetog kralja Vladimira. Centralni dio Mihailove države prostirao se od Kotora do Skadra. Zato kralj Mihailo, dukljanska držva, crkva i kulturno-istorijsko nasljeđe pripadaju Crnoj Gori. To nasljeđe je nastalo prije Nemanjića i suština je u tome da Crna Gora i Crnogorci imaju istoriju i identitet koji su stariji od Nemanjića. Pored toga, Nemanjići su propisali ko je prvi srpski kralj. To je Stefan Prvovjenčani koji je krunisan za kralja 1217., odnosno barem 140 godina kasnije od dukljanskog kralja Mihaila. Takođe, Sava je postao prvi srpski arhiepiskop 1219. godine, odnosno više od 200 godina nakon što je dukljanski kralj Vladimir proglašen za blaženog. Sa Stefanom Prvovjenčanim i njegovim bratom Savom počinje niz srpskih kraljeva i arhiepiskopa i zato bi Vikipedija na srpskom trebalo da to uvaži, a velikosrpski mitomani da se okanu od otimanja dukljanske istorije i identiteta.

Stavovi izraženi u ovoj kolumni ne odražavaju nužno uređivačku politiku portala Standard.